Suite is een muzikale term waarmee een bepaalde vorm van een (meerdelig) muziekstuk wordt aangegeven. Nu ik 5 suites heb gemaakt, kan ik alleen maar erg enthousiast zijn over deze manier van componeren. Natuurlijk schrijf je niet elke maand of elk jaar een jazz-suite. Het is een enorme klus, die veel inspiratie vereist. En “schrijfdiscipline”, want naast heel veel inspiratie is het zetten van muziek ook een hoop werk.
Waarom ben ik zo blij met deze vorm van muziek? Omdat je op muzikale plaatsen komt waar je normaal niet snel komt, vooral in jazzmuziek. Voor mij is jazzmuziek als een ervaring vaak erg sferisch, misschien zelfs meditatief. Deze suitevorm van jazzmuziek is veel minder in aparte zichzelf herhalende vormen. Wat ook heel leuk is aan de vorm van de suite, is dat je thema’s kunt laten terugkomen, zodat je een verhaal veel gemakkelijker kunt maken. Ik denk ook dat het terugkomen van motieven veel aangenamer is voor de luisteraar. Het geeft het stuk muziek een verhaal en samenhang. Veel meer een ervaring, of vertelling dan bijvoorbeeld een lange medley waarbij de verschillende thema’s lineair achter elkaar worden geplaatst.
Belangrijk bij het schrijven van een jazz-suite is het concept dat u wilt gebruiken. Wat is het verhaal? De eerste suite die ik schreef (Life Of A Day 1999) was gebaseerd op een boek met als thema “het leven op een dag”. Dus eigenlijk een levensverhaal met de afmetingen van een dag. Geboorte – zonsopgang; Tieners – ochtend enz. Omdat het gaat om het leven van een persoon, kunnen de thema’s van dat leven altijd terugkeren, maar altijd in (letterlijk) een ander licht. Eigenlijk een zeer visuele bron van inspiratie.
De tweede suite (Hållsta suite) heeft mijn recente “burn-out” als inspiratie, i.c.m. met de winter van Hållsta. Het is precies de verbinding tussen de abstracte gevoelens van angst en ongemak en de 2-jarige ontwikkeling ervan, met de beelden van de Poolwinter in het noorden van Zweden, 
die me in 2017 de juiste inspiratie gaf om deze suite te gebruiken voor Big Band en Vocalgroup in een relatief korte tijd.
De Suite “Six Decades Of My Father” gaf me de mogelijkheid om de persoonlijke eigenschappen van mijn vader muzikaal vorm te geven. Denk aan b.v. zijn kracht, zijn liefde en zijn intelligentie. Door die muzikale thema’s te plaatsten in de verschillende fases van zijn leven ontstaat een muzikale vertelling, waar de serieuze luisteraar zijn eigen verhaal uit kan destilleren.
Bij Chimaera heb ik me laten inspireren door het verdriet en de frustratie van de lijdensweg van mijn moeder. Verbazing en verwondering over wat de geest van de mens is en hoe die kan verdwijnen uit een lichaam, terwijl het lichaam verder leeft.
Met het schrijven van "de Pandemie" voelde ik me een brenger van een verhaal. Het verhaal van alle muzikanten om me heen die midden in hun carrière werden geconfronteerd met een opgelegd werkverbod. Dat terwijl andere delen van de maatschappij gewoon doordraaiden. Ik heb gezien dat musici hun vak verlieten en definitief iets anders zijn gaan doen. Ik heb kunstenaars gezien die in mentale problemen kwamen en zich afvroegen: "Wat was/ben ik waard?" Maar ik heb ook muziekprofessionals gezien die blij waren met de vrijheid en het heerlijk vonden om even verlost te zijn van de "ratrace" die ons bestaan vaak is. Wat vooral aan de orde komt is de "niet-vanzelfsprekendheid" van het kunnen zijn van een muziekprofessional. In grote delen van de wereld kan dat niet door repressie of armoede, maar dus ook in tijden van pandemie of andere rampen is het bestaan van de cultuurprofessional vaak overgeleverd aan de genade van een maatschappij.
Bij het schrijven van alle vijf de suites vond ik het natuurlijk ook erg leuk de kwaliteiten van de muzikanten optimaal te benutten. Een dergelijk muziekstuk
bestuderen en uitvoeren, is de grootste muzikale ervaring die er is. Dat is waarom ik altijd al wilde meespelen in plaats van te dirigeren. Omdat uitleggen hoe je het hebt bedacht en hoe je wilt dat het klinkt leuk is, maar het ervaren en uitvoeren van de suite is van onschatbare waarde.
